İnançla hayat arasındaki irtibat koptu.
İman başka yöne, hayat başka hatta zıt yöne doğru akıp gidiyor.
Hayatın bize dayattığı kanun ve kurallarla, İslâmın emir ve nehiyleri çelişiyor, çatışıyor. Böylece fert ikiye bölünüyor. Yeterince bilgi donanımına sahip olamamış kalabalıklar söz konusu bu çelişik durumdan dolayı zihnî bir karmaşa ve kargaşa yaşamaktadır. Hâliyle içinde bulunduğu hâlin izahını yapamıyor.
Genç nesillerin hâline bir bakın; ailesinden öğrendiği ve gördüğü hakikatleri eğitim gördüğü kurumlar ya büsbütün yalanlıyor ya da itibarsızlaştırıyor. Daha sonra ikinci kırılmayı hayata atılınca yaşıyor. Önüne serilen hayat organizasyonu, aileden ve eğitim kurumlarından aldıklarıyla uyuşmuyor. Pratik hayatın dayatmaları, istekleri ve öncelikleri genci bu sefer daha bir anlamsızlığa sürüklüyor.
Bütün bu süreç sonunda bunalımlı, âsi, memnun olmayan ve genellikle asabi bir vatandaş prototipi meydana çıkartıyor.
Kapitalizmin bilinen özelliklerinden biri olarak insana, ânı yaşamayı, geleceğe ve neticeye yani ölüme karşı aldırışsız kalmayı dünya ve nimetlerini paylaşım yarışından kopmamayı öğretir ve ister. Ânı yaşamak ve akıbetini düşünmemek, düşünmeden yaşamak bizim kadim kültürümüzün ve itikadımızın reddettiği bir husustur.
Toplum olarak birlikte yaşamanın getirdiği hususlardan biri de bağlardır. Fertlerin birbirlerine olan bağları, aile bağları, dünya ve içindekilerle olan bağları vs. toplum içi bağların zayıflaması veya kopması toplumsal form ve normları zor duruma düşürür. Bu da toplumsal huzur ve mutluluğun yok olması anlamına gelir.
Söz konusu toplum içi bağların asgari düzeyde de olsa varlığı daha büyük, daha kapsamlı ve daha kavi bir bağı gerekli ve zorunlu kılar. Toplumun ortak sabitelerinden söz ediyorum. Hayatın akışkan oluşu karşısında, dalga ve fırtınalarla savrulmayı önleyici sabiteler olmayınca bozulma ve dağılma mukadderdir. Bu sabitelerle toplum arasındaki bağ gevşediği veya koptuğu vakit yine toplumsal huzur ve mutluluk tehdit altına girer.
Görüldüğü gibi toplumu “bütün” olarak ele almak mecburiyetindeyiz. Toplum bileşenlerini yani birimlerini her birini ayrı ayrı görmek ve incelemek büyük hata olur ve sonucu da büyük yanlış doğurur.
Birlikte yaşamanın, toplum olmanın bedelleri vardır. Toplumun ortak paydalarına uyum sağlamak, onları muhafaza etmek ve itibarını korumak her fert için elzemdir.
İnsan da toplum da mukaddessiz yapamaz. Mukaddessiz kalan fert ve tolum savrulmaya, ayrışmaya, huzursuzluğa mahkûmdur. Modern çağların fert ve toplumları birinci derecede bu yoksunluğun bedelini ödüyor.
Yeryüzünün sevgi ve merhamet vanalarını kapatan Batı uygarlığı insanlığı bir çıkmaza sürüklemiştir. Üstelik yaşanan ve yaşatılan bu kaostan yararlanmanın yolunu da bulmuştur.
İnsanımızın ve insanlığın kurtuluşu söz konusu sevgi ve merhamet vanalarının yeniden açılmasıyla mümkündür.
İnadına sevgi, inadına merhamet, inadına paylaşım ve dayanışma…
Kurtuluşun ve düze çıkmanın yegane formülü bu!
Erdemliliğe ve erdemli insana “enayi” yaftasını layık görseler de bu hayatın bir de âhireti var. İşte bunu hiç mi hiç unutmamak lâzım. Unutursak unutuluruz!
| Bu haber 686 defa okunmuştur.
