İnsan, yaşlandığı için hayallerinden vazgeçmez; hayallerinden vazgeçtiği için yaşlanır bazen. Saçlarına düşen aklar, yüzündeki çizgiler değildir insanı asıl yaşlandıran. Asıl yaşlılık, yarın için kuracak bir hayalinin kalmaması, sabah uyandığında kendisini bekleyen bir umudunun olmamasıdır.
Çünkü insanı hayata bağlayan, yalnızca nefes almak değil, o nefesle bir şeyler yapabileceğine inanmaktır.
Yarını olmayanın bugünü de eksiktir.
Kimi bir ev sahibi olmanın hayalini kurar, kimi evladının güzel bir geleceğe kavuşmasını ister. Kimi yarım bıraktığı bir işi tamamlamak, kimi yıllardır ertelediği bir yolculuğa çıkmak ister. Kimi de sadece huzurlu bir sabaha uyanmayı, sevdiği insanlarla bir sofranın etrafında oturmayı özler.
Aslında hepimizin içinde bir yerlerde sakladığı bir yarını vardır. Bazen büyük bir hayaldir bu, bazen küçücük bir beklenti… Ama insanı ayakta tutan, o beklentinin büyüklüğü değil, ona duyduğu inançtır.
Ne yazık ki zaman geçtikçe bazı insanlar hayal kurmaktan vazgeçiyor. Yaşadıkları hayal kırıklıkları, uğradıkları haksızlıklar, kaybettikleri insanlar ve içlerine attıkları acılar, onları yavaş yavaş hayattan uzaklaştırıyor. Bir zamanlar heyecanla anlattıkları planların yerini, “Artık bundan sonra ne olacak ki?” cümlesi alıyor.
İşte insanın asıl yaşlanması o gün başlıyor.
Aynaya baktığında kendini hâlâ genç görebilirsin ama kalbin artık hiçbir şey için heyecanlanmıyorsa, yarın için bir beklentin kalmamışsa, günleri sadece tüketiyorsan hayat senden sessizce uzaklaşıyor demektir.
Oysa hayat, yaşımız kaç olursa olsun, bize yeniden başlamak için fırsatlar sunar. Yeter ki biz o fırsatlara kapımızı kapatmayalım.
Bir insan yetmiş yaşında yeni bir işe başlayabilir, altmışında yeni bir dostluk kurabilir, ellisinde kendisini yeniden keşfedebilir. Bazen bir özür, bazen bir telefon, bazen de uzun zamandır ertelenen küçücük bir adım, insanın hayatında yepyeni bir sayfa açabilir.
Çünkü hayallerin yaş sınırı yoktur. Umudun emekliliği, mutluluğun son kullanma tarihi bulunmaz.
İnsan, takvim yaprakları eksildiği için değil, kendisinden beklentilerini tükettiği zaman yaşlanır.
Bir de başkaları için yaşayanlarımız var. Ömrünü ailesine, çocuklarına, işine, çevresine adamış; herkesin derdine koşarken kendi hayallerini bir kenara bırakmış insanlar… Bir gün dönüp geriye baktıklarında, herkes için bir şeyler yaptıklarını ama kendileri için ne kadar az yaşadıklarını fark ediyorlar.
Onlara söylemek istediğim şu: Kendinizi unutmayın. Başkalarının mutluluğu için çabalarken kendi mutluluğunuzu da ihmal etmeyin. Çünkü sizin de ertelenmiş hayalleriniz, görmek istediğiniz yerler, söylemek istediğiniz sözler ve yaşamak istediğiniz güzel günler var.
Hayat, bütün sorumluluklarımızı tamamladıktan sonra başlayacak kadar uzun değil.
Üstelik kimse yarının garantisini cebinde taşımıyor.
Belki de bu yüzden bugün aramak istediğimiz birini aramalı, söylemek istediğimiz güzel bir sözü söylemeli, gitmek istediğimiz yere gitmek için ilk adımı atmalıyız. Çünkü bazı fırsatlar bekler, bazılarıysa sessizce geçip gider.
Ve unutmayalım; insanın elinden yılları alabilirsiniz ama umudunu elinden alamazsınız. Yeter ki o umudu kendi elleriyle toprağa gömmesin.
Ben inanıyorum ki insanın içinde yaşama sevinci varsa, önünde hâlâ bir hedef duruyorsa, yarın için kurduğu küçücük de olsa bir hayali bulunuyorsa hiçbir yaş onun için son durak değildir.
Sonuçta mesele kaç yaşında olduğumuz değil, yarın için hâlâ neye inandığımızdır.
Belki bugün istediğimiz yerde değiliz. Belki çok yorulduk, çok kırıldık, çok şey kaybettik. Ama hâlâ nefes alıyorsak, hâlâ içimizde bir şeylerin değişebileceğine dair küçücük bir inanç taşıyorsak her şey bitmiş sayılmaz.
Öyleyse kendimize bir iyilik yapalım: Yarınımızı bugünden iptal etmeyelim.
Bir hayal kuralım. Bir hedef belirleyelim. Birine umut olalım. Kendimiz için de güzel bir şey yapalım.
Çünkü insan, yarın yapacak bir işi, kavuşacak bir umudu, gerçekleştirecek bir hayali olduğu sürece yaşama tutunur.
Unutmayın; insanın yaşı nüfus cüzdanında, gençliği ise yüreğinde saklıdır. Yarın için söyleyecek bir sözü, yapacak bir işi, kuracak bir hayali olmayan insan, daha ömrü bitmeden yaşlanır.
Ve belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:
Yarın uyandığımızda bizi yataktan kaldıracak bir hayalimiz var mı?
| Bu haber 778 defa okunmuştur.
