Her şeye sahtesi musallat!
Peygâmberliğin bile sahtesi olduğuna göre, dindarlığın da, sağcılığın da, solculuğun da sahteleri türedi. Bu da insanoğlunun başka bir sınavı.
Peki, bu sahtelikleri gerçek olanlarından nasıl ayırt edeceğiz? Aslında çok kolay; o şeyi iyi ve doğru tanımak, bilmekle.
Mesela dini bilmezseniz sahici dindarla sahtesini ayıramazsınız. İçi kapitalizmin enjekte ettiği tutkularla dolmuş bir insanın ibadetlerine hassasiyet göstermesi bir tezattır. Böyle kimseler şuurlu (bilerek) veya şuursuz (bilmeyerek) sahtedir, sahtekârdır.
Milliyetçilik kisvesi altında millete zulmeden, onun değerlerine saldırıp küfreden veya millete zulmedenleri alkışlayan sahte milliyetçidir. Bu gibiler tasvip ettiklerinde de, reddettiklerinde de sahici değildirler. Yine bu milleti sloganlarla kurtaracağını söyleyenler de sahtekârdır.
Diğer bir zümre de sol cenahta yer alan bir kısım solcu tayfa. İstisnalarını tenzih ederek söyleyeyim ki ülkemizde en son sahtekârlığa meyleden tayfadır. Çok değil, 20-25 sene öncesindeki samimiyeti bulmak mümkün gözükmüyor bugün. Bu bir kısım solcular da milletin değerlerine sövüp sayarken Kemalizme sığınırlar. Ulus devletçi olan Kemalizmle sosyalizmi artık nasıl bağdaştırırlarsa.
Sahtelik ve sahtekârlık sadece siyasi/ideolojik zümrelerde değil, hemen her alanda varlık gösteriyor. Şu veya bu apolete sahip kişi veya kişiler sahtelik konusunda yarış hâlinde. Hemen her meslekte veya meslekten insanları görüyoruz sahtelik konusunda.
Fon meselesi son ifşa olan sahtelikten biri. Kimi belediyelerde ifşa olan yolsuzluklar da öyle.
Hangi iş ve hangi meslekte olursa olsun, o iş ve mesleğin ahlâkı yoksa o iş ve meslek sahtelik üretir. Hem üstelik “Yedisinde neyse yetmişinde de odur” halk deyimi çoğunlukla geçerliliğini yitirmiş görünüyor. Benim bile birçok tanıdığım var, ellilerine kadar dürüst olduğu ve dürüst yaşadığı hâlde, ellilerinden sonra bozuldular.
Kapitalist düzen toplumumuzu ciddi olarak dönüştürdü. Dünyacılık alabildiğine yaygınlaştı ve benimsendi. Hiç kapılmamaları gereken dini çevre de dâhil para ve dünyaya put derecesinde sarılıyor.
Bu düşündürücü hazin bir tablo.
Kendi işinde olan bir vatandaş ya da şöyle söyleyeyim, hırsızlık ve yolsuzluk fırsatı bulamayan veya bulamamış bir kimsenin yolsuzluk ve hırsızlık yapanlara öyle bir çıkışı oluyor ki, resmen söylemlerinden kıskançlık kokuları geliyor. “Bilmem şu kadar parayı hortumlamış” derken sanki “biz burada asgari ücrete talim edelim onlar malı götürsün” dermiş gibiler.
Bir Allah dostuna yani veliye münasebetsiz bir soru soruyorlar:
“Hayatınızda hiç zina ettiniz mi?”
Allah dostunun verdiği cevap hikmet dolu:
“Allah beni onunla imtihan etmedi!”
“Zina etmedim” demiyor. Yani oynanmamış maçın skorunu maç oynanmadan söylemek kumardır.
Hak hukuk gözetmek, kul hakkından sakınmak, samimi ve dürüst olmak gibi erdemli vasıflar belli başlı bir eğitim gerektirir. Çalıp çırpmayı meşrulaştırmış bir toplumun ciddi bir ahlâk sorunu var demektir.
“Yakalanmamak kaydıyla istediğini yap” zihniyeti yerine “beni Allah görüyor, bu dünyada kanunlara yakalanmasam dahi Allah hesap sorucudur” zihniyeti olması gerekir.
Fırsat doğmuşken hele bir de yakalanma riski olmadığında kimlerin yolsuzluk ve hırsızlığa teşebbüs edeceğini veya etmeyeceğini kesin olarak söylemek kumar bahsine girer zannımca. Hele ki günüz atmosferinde.
Yığınlara âhirete ait gerçeklik yerine bu dünyaya ait konfor bir hayat hayali aşılayan düzen hiç kimseden ahlâklı/erdemli davranış beklemesin! Buna asla hakkı yok!
Azınlığı zengin edip kalabalıkları zelil eden bu düzen hâliyle bir “seçkinler” düzenidir.
Bir de kimi seçilenlerle seçkinler ittifak kurdularsa, vay hâlimize!
Allah bizi yani toplumumuzu muhafaza buyursun!
| Bu haber 712 defa okunmuştur.
