ÖZE DÖNMEK

“Öz”e dönmek yani kendi özüne dönmek, modern hayatı ve onun gerçeklerini inkâr ve red etmek değildir. Bu yeni ve karmaşık dünyayı kendi değerlerin üzerine yeniden kurmaktır.

Öze dönmek geriye dönmek değildir; geriden, geçmişimizden aldığımız hızla ileriye doğru hızımıza ivme kazandırmaktır.

Batı, insanlık medeniyetindeki görevini tamamlamıştır. Doğru ve yanlışlarıyla, getirdiği ve götürdükleriyle, insanlığa sağladığı fayda ve zararlarıyla uygarlık adında yeni bir inşa gerçekleştirmiş ve işi bitmiştir. Şimdi artık insanlık yeni bir dünya kurulmasını bekliyor. Bilim ve teknikte elde ettiği başarıların fert ve toplum hayatında meydana getirdiği buhran ve kaosları bir asrı aşkın bir zaman diliminde insanlık olarak tecrübe ettik. İnsanlık büyük bir düş kırıklığına uğratıldı. Huzursuzluk ve mutsuzluk bir, hatta iki asır hükümran oldu yeryüzünde.

Demokrasi, özgürlük ve insan hakları edebiyatı, dramatik bir sahne oyunundan ibaret kaldı. Hayat ve insanın hakikati çarpıtıldı ve insan fıtratına aykırı disiplin ve düzenleri olanca kofluğu ve sahteliği meydana çıktı. Dünya yani insanlık yeni bir kurtuluş, yeni bir kurtarıcı umudunu ilan etti.

Sosyalizmin hayali cenneti uygulanamazlığı anlaşılınca, kapitalist dünya rakipsiz kaldı ve dünyayı ele geçirdi. Fakat o da devrini tamamladı.

Batı dünyası en başta yaptı yanlışını, insanı ve evreni yanlış tanımladı. Bu yanlış tanımlamanın muhalif sesleri olmadı değil, ne var ki, muhalif sesler ve cereyanlar bilim ve teknik karşısında, özellikle de teknolojik ürünler karşısında pek taraftar bulamadı. “İpin ucu puştun eline geçmişti bir defa.” Yola çıkılmıştı ve bu yolun her iki tarafı teknolojik verilerle süslenmişti. Bu süslerin cazibesine ve sihrine kapılmamak mümkün değildi. Yığınların bu ayartılması kapitalist dünyanın zaferine yol açtı.

Modernitenin insan ve evren tanımının yanlışlığı, insanlığa yeryüzünde cehennem hayatı yaşattığında ancak anlaşılabildi. Bir hayli yol alınmıştı ve geri dönüş de çok zor görünüyordu. Ama ne pahasına olursa olsun, bir çözüm, bir çıkış yolu kaçınılmazdı. İnsanlık artık bir tür pansuman tedavilerle geçiştirilemeyecek bir rahatsızlığa uğratılmıştı.

Dünya hayatının ayartıcılığı, şeytan ve nefsin dayatmacılığı doğrultusunda kurulan bu yenidünya (Modernite) temeldeki yanlış tanımların ürünüydü. Zira bu tanımda insan tek taraflı, yani sadece beden olarak vasfediliyordu. Diğer bir ifadeyle ruh inkâr ediliyordu. Hıristiyanlığı da böyle “ruhsuz” bir dine dönüştürdüler. Hâsılı, dev sel suları önüne kattığı her şeyi alıp götürdü, sürükledi. Değerler skalası altüst oldu. Korkunç bir “dünyacılık” hortlatıldı. İnsan, ihmal ve red edilen yanıyla ruhî bir açlığa ve kıtlığa uğradı, uğratıldı.

Buradan yeni bir dünya çıkar mı? Çıkar, çıkmalı, çıkmak zorunda…

Bu insanlığı kurtaracak yenidünya kimin eliyle, nerede başlar kurulmaya? Gaibi Allah bilir şüphesiz. Biz insanların bildiği O’nun bize bildirdiği yahut bilmemizi istediği kadar bilebiliriz. Bu açıdan bakıldığında bizim iddiamız o dur ki, bu yenidünya İslâmın eliyle, Türkiye adı verilen mekânda kurulmaya başlayacak! Bütün parametrelerin göstergesi bu istikamette.

Marks’ın dediği gibi; “Dünyayı değiştirmek isteyen önce onu tanımak zorundadır.” Dünyayı tanımadan onu değiştirmeyi uman, karanlık odada el yordamıyla iğne arayan şaşkına benzer.

Dünyayı tanımak ve değiştirmek öncelikle bir dünya görüşüne sahip olmayı gerektirir. Dört başı mamur yani sistemleştirilmiş fikir örgüsüne sahip olmalı ki, hayatın her alanına alternatif sunabil, yani dünyaya bir teklifin olmalı. Kuru kuruya dünyanın gidişatını değiştirmekten söz etmek, böyle bir iddiada bulunmak komiklikten başka bir şey değildir.

İnsan onuruna yaraşır, insan fıtratına uyumlu böyle bir sistem teklifini de İslâmdan başka sunacak ikinci bir disiplin mevcut değildir. Ve bunu gerçekleştirecek biricik ülke de Türkiye’dir.

Diğer yandan “Doğru düşünce olmadan doğru düşünce faaliyeti olmaz!” gerçeği var. Bu ciddi ve tarihî görev, onbaşı rütbesini aşamamış entelektüellerle olmaz. Mevzu ve meselelere “bütün fikir” muvacehesinden bakabilecek kemâle ermiş mütefekkirlerle olur. Mevcut ülke şartları ise bu mütefekkirlerin yetişmesi için son derece elverişsiz, bu da bir gerçek. Ne yapıp edip bu engeli aşmak zorundayız.

| Bu haber 1632 defa okunmuştur.