YA HAYIR KONUŞ, YA DA SUS!

"Söz gümüşse sükut altındır" demiş atalarımız...

Demekki; fazla konuşmak, boş konuşmak, başkasını konuşmak, dedikodu yapmak, gıybet etmek, birilerinin ayıbını açığa vurmak doğru değil...

Laf olsun diye konuşmak hiç doğru değil!

Az konuşup, öz konuşan insanlar daha az hata yapıyor!

Aslında insanın başına ne gelirse dilinden geliyor...

Çok konuşanın yalana daha çok başvurduğu biliniyor...

Hayırlı bir şeyler konuşmak ise sanki kimsenin işine gelmiyor !

Özellikle belden aşağı muhabbet, argo sohbet nerede, seviyesi düşük insanlar orada...!

Birilerinin eksikliğiyle dalga geçen, engeliyle alay eden kendini bilmezler bile toplumun içinde yer buluyor kendine...

Laf taşıyan, iki kişiyi birbirine koyan sonra da hiç bir şey olmamış gibi aradan sıyrılıveren insanlardan geçilmiyor ne hikmetse !

Kulağı delik, her olaydan anında haberdar olan insanlar çoğaldı nedense !

Bilmediği konuda ahkâm kesenler, görmediği olay hakkında hüküm verenler, araştırmadan insan harcayanlar moda oldu günümüzde !

Biten dostlukların altında ölçülüp tartılmadan ağızdan çıkan cümleler yatarken, dil yarasının bıçak yarasından derin olduğu biliniyor...

Ne acıdır ki insanlar artık hakkını aramak için değil, üste çıkmak için konuşuyor...

Anlamadan dinlemeden cevap verme çabasına giriyor...

Lafta ölçü bilmeyen edepsizlikte sınır tanımıyor...

Ne zaman susacağını ve nerede duracağını bilmiyor...

Her doğrunun her yerde söylenmeyeceği konusunu es geçiyor...

Çok konuşanın değil, doğru konuşanın kıymeti oluyor doğal olarak...

Bazı insanların sustuğu yerde huzur başlıyor...

Bin düşünüp bir konuşmak gerekiyor...

Diline terbiye veren insan "edepli insan" olarak biliniyor...

Hayır konuşmayan insanda ise kibir, iftira, gıybet ve kalp kırmak kaçınılmaz oluyor...

İnsanın ağzından çıkan her söz sadece havaya karışmıyor, bazen bir gönle saplanıyor, bazen de bir ömrü karartıyor...

Velhasıl kelam dilini tutan, çok düşünüp az konuşan insan toplum nezdinde kabul görüyor.

| Bu haber 1044 defa okunmuştur.