ESKİDEN EVİN ANAHTARI CEPTE OLSA DA, KAPI TOKMAĞINA VURULARAK EVE GİRİLİRDİ

Keşke her şey sizin dışarıdan gördüğünüz kadar güzel olsa...

Keşke herkesin hayatı da bizim zannettiğimiz gibi mutlu geçse...

Keşke sosyal medyada paylaştığımız fotoğraflarda güldüğümüz gibi gülsek gerçek hayatta da...

Keşke herkes filtrelerde görüldüğü kadar güzel, paylaştıkları özlü sözler kadar bilge, etrafa gülümsediği kadar anlayışlı olsa...

Keşke herkes uzaktan görüldüğü kadar, "sütten çıkmış ak kaşık olsa" gerçek dünyada da...

Keşke yalan olmasa sözler, gülüşler, mutluluklar...

Keşke herkesin içi dışı bir olsa...

Keşke insanlar birbirinin arkasından hiç konuşmasa...

Yatağına aç giren, gelecek kaygısıyla mutluluk nedir bilmeyenler olmasa...

Hiç bir suçu yokken, büyüklerinin hatalarını ömür boyu çekmek zorunda kalmasa çocuklar...

Savaşlar olmasa...

Anlayış ve hoşgörü, yardımlaşma ve dayanışma ön plana çıksa...

Hayatınızda hakiki sevgilerin çok olduğu...

Keşkelerin unutulduğu...

Yüzlerin mutlulukla boğulduğu...

Kalplerin sevgiyle tutulduğu bir hayat için...

Keşke, keşkeler hiç olmasa.

Evet; geçenlerde içimi titreten bir cümle okudum ve bu cümlenin üzerinde biraz kafa yordum...

"Muhabbet etmeyi çok sevdiğin biriyle artık iki kelime edememek de gurbettir" diyordu...

Çok doğru ve anlamlı bir cümleydi...

Gurbet elbette sadece bir başka yere gitmek değil ki !

Aynı evin içinde, sanki gurbetteymiş gibi yaşıyor insanlarımız.

Hem de çok uzaklar birbirlerine...

Gönülden bir paylaşım, yürekten bir muhabbet kalmadı evlerde...

Herkes kendi odasında...

Neredeyse birlikte sofraya oturmak diye birşey kalmadı...

Aynı evin içindekiler birbirine yabancı oldu hatta...

Bir araya gelerek istişare etme olgusu yok oldu.

Teknoloji hayatın olmazsa olmazı olunca öncelikler değişti...

Dayanışma, yardımlaşma ve paylaşma geçmişte kaldı.

Herkes gurbette gibi yaşamaya alıştı...

Eskiden; cebinde evinin anahtarı olduğu halde zili çalardı evin büyüğü...

Kapının açılması ve güleryüzlü bir "hoşgeldin" karşılaması beklenirdi. Belki de günün yorgunluğu bu karşılama ile unutulur, saygı, sevgi ve muhabbet kapıda başlardı...

Bu davranışları devam ettiren sayısı çok azaldı, maalesef evler otele döndü...

Bu işin sonu nereye varacak bilen var mı?

Yok elbette...

"Sonunu bilen kahraman olur" diyerek yazımızı bitirelim o halde.

| Bu haber 788 defa okunmuştur.